The road to The Life-Light

Reality kicks in…


So here is a personal story of what happened this week, I added a song below from Hillsong United in the Youtube vid that really speaks to me right now. It’s not a music video, just the song so you can listen to it while reading the post, or after you read it.. whatever you like of course!

Last Tuesday March 5th it was our first day to explore THE big city, New York. I was really excited and felt surprisingly fit despite of the cold. (big temperature difference with Florida!).

Because it was such a beautiful sunny day we decided to start of in Central Park. When we were about to take the metro my ‘fear’ became reality: stairs, a lot of stairs! But I already expected there wouldn’t be elevators on every station. But I still hoped I was wrong, it would have saved me a lot of energy if I didn’t have to walk all those stairs. Either way the metro works great and we can go everywhere we want with the metrocard!

To make a long story short; we started that day in Central Park and walked around (1/3 of) the park and ended up in the Central Park Zoo. We went in to the zoo for a quick view and had a blast! After that we walked over 5th avenue to The Empire State Building. On our way there we had something to eat and drink in an Irish Pub and around 8pm we entered the Observatory of the Empire State Building to take some shots for our film and a lot of photos of the amazing view on this clear night. And awesome it was! We stayed there for 1,5 hours in the cold night air and made some great shots. We even went all the way to the top on the 102nd floor! And yes, it was worth every penny!!

Then reality kicked in…

All day walking around Manhattan, filming, taking photos and the cold had exhausted me completed. But I still had to go back to my hotel in Queens by metro. The weird thing is that I felt really good through the day but on a moment like this all tiredness kicks in at the same time. My legs failed me when I walked down the stairs to enter the metro station and I slipped and fell. Luckily I didn’t fell hard and landed on the stairs. But I was too tired to get up by myself.

On moments like this I really hate my body and handicap. It feels like someone wants to screw up my awesome day. Besides that, Daan walked in front of me so he didn’t saw me fall. I had to call him so he could help me stand up. Daan turned around and his first response is “Whats up?”. Well you can’t make me more angry than asking me that question while I’m sitting on the ground not being able to stand up. I know it was an automatic response and he didn’t meant it that way. But on that brief moment that response made me feel totally alone for a second. I miss my family who know me more than anyone. And know exactly when there is something wrong and I need their help.

Daan tried helping me get up but that didn’t really work out on the narrow stairs. Luckily there was a stranger who saw me fall and helped me up again. Like an angel to help me as a wink that I’m not alone at all!

The trip back to the hotel went without trouble and I fell on my bed, exhausted! The next day I couldn’t leave the hotel room, that’s how tired my body was. Having an amazing view on the big city and only being able to look at it from my bed. These are the moments I hate, trapped by my body. These are the moments where I am confronted with my barriers.. I can jump high or low but it doesn’t matter. This is reality!

But what do I do with this feeling? I can have a shitty day in my hotel or I can try to enjoy the fact that I’m in NYC. I grab my computer and go over the 500 photos I made the day before in the city. I watch and edit them all, to enjoy them again! I take my time and stay in bed to give my body the rest it needs. I plan and look at the things I still want to see and experience here and I know that I will probably be fit again tomorrow to go out and explore the city.

Through the photos and memories of the day before I realize one thing, the beautiful things in life don’t always come easy. Sometimes there is a need for sacrifices to get to that place you want to be at. This is the sacrifice I have to make right now. To stay in bed for a day, but hey… I had one awesome day and I’ve been on the Empire State Building! IT WAS WORTH IT!!!

– Jordi

10 Comments

  • Hoi Jordi, ja dat zal heel klote geweest zijn.Ik begrijp het.Het is een confrontatie net wat je zegt met wat je lichaam niet kan, maar je ziel wel, je kern. En dat is in feite wat je bent.Inderdaad is deze trip er ook voor bedoeld om jezelf nog beter te leren kennen, en je grenzen te verleggen, en wat je doet met alles wat er op je weg komt, hoe je bent op dat moment. Enorm liefdevol van je dat je meteen wist dat de reactie van Daan niet bedoeld was om je te kwetsen.Bedankt voor je verhaal. Geniet zoveel als je kunt en succes met jullie werk!!!!xxxhug tante mat

  • Thanks. There is some magic as to how you are able to relate to the here & now and are not stuck in impossibilities. Magic that you are relating to yesterday not as the unobtainable goal for today, but to look back at fond memories.
    By the way, since you’re perhaps curious: Lukas wrote ‘when life serves you lemons’ with a link to this entry on facebook; that’s how I got here.

    • Hey Herbert,, Thank you for your reply! I’m so glad to be able to show some of this ‘magic’ as you call it. I want to be open and transparent about my own struggles as I make this journey. Because I don’t believe in impossibilities at all, despite of my handicap. I hope to do the (so called) ‘impossible’ in this journey and it would be really awesome if I can inspire others by doing it!
      – best, Jordi

  • Hoi Jordi, Daar is dan het moment dat dit een keer zou gebeuren.
    Met tranen in mijn ogen heb ik het gelezen, wat een gemis van je dierbaren, maar hier ging het ook om, wat zijn mijn grenzen en hoe reageert de ander erop. Daar jullie samen in een leerproces zitten kunnen jullie gelukkig elkaar opbeuren. Gelukkig is het moment van eenzaamheid van korte duur geweest, jullie zijn aldoor in onze gedachten en in gebed, nog heel veel plezier van deze reis. Hans en Joke

  • Hey Jordi,
    Gaaf 3e filmpje! En mooi kwetsbaar blog. Herkenbaar. Vanwege mijn whiplash loop ik ook om de zoveel dagen ‘vast’ en elke keer weer is het leren accepterren, uitrusten, en vooral weer durven denken aan de nieuwe dag van morgen!
    Gelukkig besef je wel dat je dit ondertussen wel allemaal doet en ziet en mee maakt. Hoe cool is dat!
    Ik begrijp dat je diegene mist die je signalen herkennen en erkennen. Een enkel woord is dan voldoende. Knap dat je dit aangaat. Je verhaal van de metro….zo herkenbaar! Ik kwam daar enkele jaren geleden met 2 zware koffers en mijn lichaam kon eigenlijk niet meer tillen en ook ik kwam toen de onmogelijke trappen tegen, en de niet-liften. Ik heb iemand gevraagd mijn koffers te tillen. Dat scheelt dan weer als vrouw zijnde…dat voelt minder rot, zeg maar, omdat je als vrouw soort van zwak mag zijn. Maar ik leef met je mee.
    Leef! Bid, huil, lach en bewonder!
    En ik bid je Zijn glimlach toe, want ik weet zeker dat Hij straalt van trotsheid vanwege jou.

  • Wauw, Jordi! Werd er echt even stil van… Wat mooi dat je je zo kwetsbaar durft op te stellen, wat een eerlijke blog! Dat maakt het zo mooi en bijzonder. Ook tof hoe je dat laatste zegt, dat je geniet van alles wat je wel kan en meemaakt! Daarin ben je echt een voorbeeld! Weet dat ik voor je bid! En heb een geweldige tijd daar! ENJOY! Hug, Ilse PS: Ik heb weer enorm genoten van jullie 3e filmpje, zoooo gaaf!

  • Hey Jordi, respect voor je openheid en kwetsbaarheid. Ik vond het erg mooi om te lezen, het raakte me. Wat mij betreft had je geen betere muziek erbij uit kunnen kiezen dan dit nummer van Hillsong. It all matches… Be blessed, X

  • Heey Jordi, Ik lees je verhaal via BEAM. Wat een overwinning moet dit zijn! Wat een wilskracht in de kwetsbaarheid die je beschrijft. Het doet me steeds beseffen dat kwetsbaarheid en kracht, eenzaamheid en geluk, arm en rijk, onzekerheid en controle, kansen en beperkingen zo dicht bij elkaar kunnen staan in het leven. Je verhaal doet me sterk denken aan het nummer I’m not who I was van Brandon Heath.

    Ik ben ervan overtuigd dat hij die dit goede werk bij u begonnen is, het ook zal voltooien op de dag van Christus Jezus. — Filippenzen 1:6

  • Je doorzettingsvermogen en de kracht die uit dit verhaal spreken zijn enorm inspirerend. Wat bizar hoe je dit verwoordt, zo puur en kwetsbaar, ik vind het mooi! En wat grandioos oneerlijk dat iemand met een mindset zoals jij hier last van moet hebben.. Toen ik het verhaal voor de tweede keer las was het enige wat door me heen ging ‘deze jongen verdient een hele dikke knuffel’. Echt, ik vind het mooi hoe open je hierover bent, respect!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *